Mijn magnolia, March Till Frost, bloeit gedurende een kostbare week in de lente, om mij eraan te herinneren dat het leven leefbaar is, en bij het verwelken te benadrukken dat het echt geleefd moet worden.
Mijn magnolia explodeert, met haar weeklange bloei en schreeuwt met een open mond van opwinding over het voorbijgaande wonder van het in leven zijn. Er is wreedheid aan deze schoonheid zo fel en zo vluchtig, maar ook is er vriendelijkheid in haar zachte aansporing om geen enkel moment van het leven te verspillen. In vijf dagen kan een heel leven geleefd zijn.